12.5.2006 - Bir Türkü Oldun
MUTLULUK SANARAK ACIYA VERDİN GÜLERİM SANARAK SANCIYA VERDİN ANAM BEN SANA ÇOK MU GELMİŞTİM GELİNLİK GİYDİRDİN ELLERE VERDİN ELLERE VERDİN ELLERE VERDİN GELİNLİK GİYDİRDİN ELLERE VERDİN ELLERE VERDİN ELLERE VERDİN KEFENİ GİYDİRDİN ELLERE VERDİN YÜZÜĞÜM OLDU BOYNUMDA URGAN UMUDUM KALMADI DÜNDEN YARINDAN BARİ SEN GÜL AĞLAMA ARDIMDAN KEFENİ GİYDİRDİN ELLERE VERDİN
Ölümsüz sevdam bir türkü namelerin de ölümsüzleşti bugün. Her kelimesinde seni anlatan her cümlesinde beni ağlatan bir türkü oldun şimdi sen… Bir anneye yakarıştı daha en baştan bu gidişim yürekten değil diyebilmek içindi. Günün birinde duyar mısın türkülerime konu, hayatımın sonu olduğunu yada okur musun yazdığım tek bir mısrayı, tek bir cümleyi hisseder misin göz yaşlarımın kendiliğinden yazdığını…
“Anam ben sana çok mu gelmiştim Kefeni giydirdin anam ellere verdin” Senden vazgeçmemem gerektiğini söyleyen her söze hitaptı bu şiir aslında kınası yakılmayan bir gelinin kefeni giydiğini anlatmasıydı. Ben senden nasıl vazgeçebilirdim ki yüreğimdeki acıyı gizlerken adının sevda olduğunu sanan insanlara rağmen. Boyun eğmiştim bir kılıcın ucunda olsa da yaşamım. Baş eğdirmemek için ben hayattan bile vazgeçmiştim. Yüzüğüm olmuştu boynumda urgan umudum kalmamıştı dünden yarından… Teneşire serilmişti sanki gençliğim, geleceğim… Bir darbeyle sallanacaktı ipin ucunda cansız bedenim… Sessiz yalvarışlarım bir şiirin mısralarında ulaşmıştı uğurlarına hayattan vazgeçtiğim insanlara. Görmüşlerdi gözlerimdeki yaşın sevgisizlikten değil çaresizlikten olduğunu… Bir ömrü tüketmek yerine,sandalyemi itmek yerine beni sımsıkı sararak umutsuz yarınlardan alan doğmama sebep olan canım anama şükranlarımla… 23.12.2005 AŞİYAN
|